چند وقته دارم فکر می کنم چی بنویسم .اخه  فکر میکنم نوشتن تنها مهم نیست  بلکه

 چی نوشتن مهمه! اون وقتی که صرف خوندن میشه حقیه که به گردن ادم میافته. چرا

 که ادم برای این عمر امانتی که بهش دادن مسئوله .عمر با ثانیه ها میگزره و با گذشت 

هر ثانیه ادم پیر و پیرتر میشه و به ترک دنیا نزدیکتر .مهمه که ادم برای چی و برای کی

پیر بشه.چون برای جبران ثانیه های ازدست رفته راه برگشتی نیست .

برای همین ادم نباید هر چیزی رو بخونه وهر چیزی رو بنویسه چون هم ثانیه های  عمر

خودش  رواز دست میده هم ثانیه های عمرخواننده رو.پس قبل از نوشتن خوب فکر کن

هدفت چیه و قبل از خوندن هم دقت کن این مطلب چه نتیجه ای برات داره! 

                                                                                       یا علی

اگر میخواهی چیزی را به خاطر بسپاری باید ان را چند بار تکرار کنی تا خوب در ذهن و قلبت بماند. و اگر

می خواهی انراهرگز فراموش نکنی بهترین راه  این است که ان را در فاصله های زمانی مناسب ونزدیک 

تکرار کنی. اگر اینگونه عمل کردی مطمئن باش که مطلب مورد نظرت را هرگزفراموش نخواهی کرد.

پس گفته ها ی زبان هر کس قبل از اینکه بر قلب و ذهن دیگران بنشیند برذهن و قلب خود گوینده اثر 

می گذارد. و هر چه بیشتر تکرار شود بر ماندگاری ان افزوده می شود. پس تو ای دوستدار قلب و ذهن خود!

اولا خاطراتی را که دوست نداری بیاد بیاوری باگفتنش در قلب خود ماندگارش نکن.

و ثانیا ان خاطراتی را  هم که دوست داری همیشه بماندوتکرار شود در زمان مناسب بگو وماندگارش کن.

زبان مترجم دل است (گویا دل نوعی سخن می گوید که

 مردم ان را نفهمند و در فهم ان نیازبه مترجم است که

این مترجم همان زبان است).

پس تو ای امانت دار زبان الهی دقت کن دلت را برای

که و برای چه ترجمه می کنی!